Afghanistan, 2 september 2009
Na enkele weken van stoffige wegen, claxonerende auto’s, ons aanstarende Afghanen en aandoenlijke straatkinderen maken we kennis met een hele andere kant van Afghanistan: de internationale militaire kampen die afhankelijk van de in meerderheid aanwezige nationaliteit ieder hun eigen sfeer hebben.
Zo worden we in Herat verwelkomd door de Italianen. ’s Avonds staan voornamelijk pasta en pizza op het menu bereid door uit Italië ingevlogen koks. Volgens de Italianen lijkt het in de verste verte niet op het door hun mama bereidde kostje. ‘Maar het zijn wel de beste pizza’s van Afghanistan’, zeggen ze op sarcastisch toon. Na het eten begaan wij direct de grootste Italiaanse doodszonde: we bestellen een cappuccino. ‘Cappuccino drink je ’s ochtends uiterlijk tot 11 uur!!’, roepen ze hun ogen ter hemel werpend. Echte Hollanders die we zijn, bestellen we het volgende rondje vrolijk weer een dampend kopje koffie met opgeklopte melk.
De volgende ochtend willen we met een militair vliegtuig naar Mazar-e-Sharif te vliegen. Maar als de Portugese piloten een half uur te laat – ze moesten nog even lunchen – komen aanlopen, vinden ze dat er te weinig tijd is. Het wordt een directe vlucht naar Kabul. Enigszins verbolgen volgen we de andere passagiers – allen militair – het ruim in waar ze zich aan de zijkanten insnoeren in netten. Portugese militairen nemen vervolgens aan de randen van het ruim plaats met enorme mitrailleurs. Via microfoontjes praten ze met elkaar en houden de boel in de gaten. Na een uur op kerosine wachten, sluit het ruim zich. Gelukkig hebben we oordopjes gekregen, want de motoren beginnen snoeihard te loeien. Nerveus kijken we om ons heen. Lastige van een militair vliegtuig is dat je geen idee hebt wat het toestel aan het doen is. De enkele raampjes zitten niet op ooghoogte. En doordat je met je rug tegen de zijkanten zit, ervaar je alles anders. Aan de hand van de bewegingen die je voelt, gok je dus maar of je rijdt, vliegt of een salto aan het maken bent. Dit laatste vermoed ik meerdere keren tijdens onze vlucht naar Kabul te hebben gedaan. Nooit geweten dat bloed zo snel van je tenen naar je hoofd kan stijgen. Achteraf bleek dit waarschijnlijk om het ‘strategisch’ opstijgen en landen te zijn gegaan. De piloten maken dan speciale manoeuvres waardoor vijandige groepen op de grond het vliegtuig – als het goed is – niet weten te raken. Lekkere geruststellend gevoel geeft dat!
In Kabul mochten we gelukkig een nachtje doorbrengen op het militaire kamp om de volgende ochtend alsnog naar Mazar te vliegen. Grappig is dat het op dit kamp echt een ware mix van Amerikanen, Britten, Fransen, Nederlanders, Duitsers, Belgen, Canadezen, Noren en weet ik veel wie nog meer allemaal is. En van iedereen zijn de Nederlanders het braafste jongetje van de klas. Zo ongeveer alle nationaliteiten mogen alcohol behalve wij kaaskoppen. Raar aangezien alle nationaliteiten met elkaar in de kroeg staan. Gelukkig voor ons vielen wij als brave burgers niet onder deze strenge regulering.
Eenmaal in Mazar-e-Sharif is het de beurt aan de Duitsers. Konden we bij de Italianen in Herat zo de gepantserde wagen inspringen zonder kogelvrij vest, bij onze Oosterburen krijgen we een uitgebreide veiligheidsbriefing; wat te doen bij een aanval, adem inhouden als er brand uitbreekt en graag niet de deur opendoen behalve als de chauffeur hier toestemming voor geeft.
Op al deze kampen is het bizar om te zien hoe werkelijk elk stoeltje, lepeltje, glas, elke fourwheeldrive, bureaustoel en waarschijnlijk ook al het eten is geïmporteerd uit de desbetreffende landen. De supermarkten staan vol met teddybeertjes, dure Cubaanse sigaren en sloffen vol met goedkope sigaretten. En alle nationaliteiten nemen hun eigen gebruiken mee naar Afghanistan. Zo zingen de Italianen mee in de auto met hun softe liefdesliedjes. In de Duitse restaurants is zowel bier als fris enkel in halve liters te krijgen. En in Mazar – waar inmiddels ook veel Finnen schijnen te zitten – is de eerste sauna geopend. Apart als je bedenkt dat het buiten regelmatig 50 graden Celsius is.
